Bıkmadan perçinliyorum gökyüzüne umutlarımı… Her sabah aynı kıyıda, her gece buz gibi yatağımda arıyorum gülüşlerini. “Bir mucize!” Diyorum… Ellerim havada başım secde de seni dileniyorum beş vakit! Bıraktım gençliğimi, gelecek güzel günleri… Yalnızlığa alışırken her geçen günde kendimden bir parça bırakıyorum rüzgârlara! Bilirim… Yüzünü okşayan o ılık rüzgârlar hatırlatır beni. Gecenin karanlığına sakla hıçkırıklarını!

Hiçbir şey değişmedi bende… Düşünüyorum da meğer biz yokluğu paylaşmışız en zor günlerde… Bir Nisan yağmuruyla küçücük dünyama girdiğin de mi yalandı? Hadi söyle… Başını yastığına her koyuşunda ben olmadım mı burada!

Yıllanmaya yüz tutmuş anılar… Şarap misali yıllandıkça tadı daha bir güzelleşiyor. Şimdilerde yokluğunun onuncu yıl nöbetlerinde gözyaşlarım… Yemin etmişçesine inadına sevmekte gönlüm! Kurduğum senli düşlerimi yaşıyorum. Hani zaman diyorduk ya hep, o geçen zamanlar seni bana getirmedi… İçimdeki aşkınla her sabah penceremde duyduğum martı sesinde feryadın!

Her şey aynı belki yokluğun, hasretin… Her şey öyle taze ki! Söylesene hâlâ bekliyor musun her sabah kapını çalmamı? Küçücük evimiz her bir köşesinde attığımız kahkahaları hatırlıyor musun? Takılıp kalmışım on yıl öncesi mutluluğumuza…

Sahi ne diyordum? Hay Allah! Gene küçük evimiz geldi aklıma… Şimdi bir kızım var kucağımda sürekli ağlamaklı. Aslında iyi de oluyor ansızın ağlamaları. Evimdeki yabancı kızımla birlikte ağlamama anlam veremese de çoğu zaman, hâlâ sana ağladığımı da hissetmiyor… 

Fırsat buldukça yazıyorum böyle… Hiç bir anımızı atlamadan nakşediyorum kâğıtlara ve her sayfanın sonunu gözyaşlarımla getiriyorum. Öyle anlatıyorum ki içimdeki seni, yaşadığım mutluluğu ve sensiz geçirdiğim her bir anın ızdırabını… Kızımın ilk gülüşlerini de anlatıyorum…

Bunları niye mi yazıyorum hâlâ? Sadece üç ay daha koklayabileceğim yavrumu... O gün gelip de ben gökyüzünden seyrederken kuzumu, büyüyüp bunları okuduğunda seni arayıp bulsun diye! Kimse bilmiyor, hatta sen bile... Kızımız benim bile hala ismine alışamadığım birine ‘Baba’ diyor. Baba sözcüğünün manevi anlamından habersiz…

Bir gün beklediğin kapı sesinde ben olmasam da sana dünyadan bir melek bizden bir parça gelecek… Kızımıza iyi bak!

Her yıl sevgimin vergisini ödüyorum, seni kaybettiğim günden beri.

Sevgisizlik bir bedel mi?

Yada sensiz kalmak.

Bomboş bir bakışın ucunda asılı kalmak gözyaşı misali.
Koyuversem kendimi yuvarlanıp düşmek işten değil.
Düşeceğim sonsuzluk gözümü korkutmuyor.
Beni asıl korkutan düşeceğim o uçurumun sen olmaması.

Sen olsaydın eğer beni tutar mıydın?

Rüzgara doğru üfleyip bir damla yaştır diye, bırakır mıydın en olmazında uçurumlara?

Yada bir mendile bir damla yaşı layık görür müydün?
Saklar mıydın o mendille her daim göğsünde beni?

Say ki ben ıssız bir türküyüm dudaklarının ucunda. Gelecek ödünç günlere fısıldar mıydın beni?
Yada bir dokunuşunda dağılıverecek bir kelebek kanadı. Bu kelebek kanadını hiç uçmamasına örseler miydin?

Seçim senin sevdiceğim.
Ya tut düşlerimden düşmeyeyim, Ya örsele dağıt kanadımı uçmayayım.

SEVGİNİN VERGİSİNİN SENSİZLİK OLDUĞUNU NEDEN SÖYLEMEDİN BANA.KIYAMETE KADAR BORÇLUYUM ŞİMDİ.

Ülkemin kanı ve yüreği
Her pınarından sevda akar aşk kokar,
İliklerime kadar içerim doyamam sevginle,
Bu şehrin sevdasına büyüsüne sultanlar aşık,
Ey İstanbul hangi tat senin kadar tatlı ki?
Büyülü şehir sana aşık olmayan kainat var mı?
Sende sevda aramayan var mı?
Ey gizemli şehir?
Tarihler boyu konu olmuşsun imrenerek ismin yazıldı İstanbul İstanbul...
Havan suyun tepelerin boğazın limanların,
Arnavut kaldırımlı dar sokakların,
Ya Beyoğlu

Bağrındaki Çiçek Pasajın

Çamlıca`nın üç gülleri,
Ayasofya`dan bakan kartalları,
Sultanahmet`ten duyulan ezan sesi,
Sarıyer`in Telli Baba Türbesi,
Rumeli`nin kaleleri,
Kavaktaki balıklar bekler seni beni,

Niceleri Boğaz Köprüsü için inci gerdanlık,

Ne şahta ne şahbanu da var bu güzellik ne dersin sen sevgili İstanbul?
Eyüp`teki Pier Loti,
Kahvedeki nargile sesi,
Ne gizemlidir ki şaire kalemi bıraktırmadı ki?

Altın boynuzun gizemi seyre dalıp ta sevdiğini düşlemedi mi?

Sevgili sevda şehri seni krallar sultanlar kıskanmadı mı?

Ya sarayların medreseleri,

Sen ki dünyanın açık hava müzesi,

Sen İstanbul sen!

Dünyayı aldın içine dünü dünden öncesini ve bu günü kutlanmadı mı?

Müjdelenmedin mi?

Seni fetheden komutan kutsal sayılmadı mı?

Daha ne o zaman şu benim zavallı kalemim neyi anlatmaya çalışıyor ki?

İşte bu her şeyi açıklamadı mı?

Sevdamın şehri sevgili İstanbul!

Öyle sofralar gördüm ki
İnsan kasları vardı tabaklarda

O eğik gövdeler önünde yalnızlık
Her şeyi birbirinden uzağa çarpıyordu
Bir kadın
Bir erkek

Gizlice soluyordu
Bir erkek av arkadaşından
Av durgunluğu gibi gösterip saklayarak
Kamışlıktaki sazların arasından
Ilık ve yapışkan fısıltıları
Ayırarak alarak
Urgan gibi bedenine doluyordu

Her şeye benzeyebilirken o
Hiçbir şey benzemezken ona

O ünlü borazan
Başlarsa saçlarımızın diplerinden
Üfürmeye. –Yırtıcı bir hayvan
Kimliği yapışır yakamıza

Bir erkek mi o
Göle yatmış bir güneş demetinde
O mor ışında
Bir köpek ölüsü gibi yatan

Hızla kayan
Yoksa bir yaban ördeği gölgesi mi