Bayram papuçlarım vardı... Şeker gibi pembe ve parlak...

Günler öncesinden başlardı annem ev temizliğine ablamla birlikte... Arefe gününe temizlik bitmiş olur, sıradaki iş misafir ikramları olurdu... Önce baklava açılır ve şerbetlenir. Büyük özenle... Çünkü gelen misafirler "Senin gibi kimse yapamıyor şu baklavayı" dediklerinde annemin bütün yorgunluğu giderdi üzerinden... Dolmalar sarılırdı gecenin geç saatlerine kadar... Sırada su böreği vardır. Ama o sabahın ilk ışıklarında açılmalıdır ki tazeliğini korusun diye...

Hergünden daha özenli kurulurdu kahvaltı soframız... Babamızı beklerdik muzur çocuklar gibi... Babamız geldiğinde önce birbirimizle bayramlaşır, sonra kahvaltıya geçerdik büyük bir neşeyle... Bayram harçlığını almanın keyfiyle...

Çocuktuk... Kapı kapı dolaşıp şeker toplardık...

Ne güzeldi eski günler... Aslında çocuk olan, yada olabilen herkese güzel bugünler... Bayramlar, coşkusu bir başka... Yer, mekan, zaman... Bayramlar bunlarla yaşanır olmuş... Karşı komşusunun insana zorla "Günaydın" dediği kentlerde insanlar bu bayramı nasıl yaşayacak?

Herşeyin daha güzel olması dileklerimle... Herkese iyi bayramlar... Sevgiyle...