Hayata inat yaşamak, neresinden tutarsan tut ölmektir aslında.

Sen ille de gelecek derken güzel günler, boyarken güneşi sarı, gökkuşağını eflatuna; kırılır umut bilip belendiğin.

Dahası;
Onlarcasının yokluğunun ve yok oluşunun cenazesine katılırsın.

Mutluluk değil hüzünler gebedir;
Yürek;
Tetikte bir namlunun tam ucundaysa.

Gülümseyişler çöp adamların eğri dudaklarında ısıtmaz yüreğini nefes alma telaşındakilerin.

Düş beş para etmez, düşmeler çoğaldıkça.

Şimdi anlıyorsun değil mi?
Bir derya içindeysen ve derya bir damlaysa okyanusta,
Sen suya aşıkken,
Susuşlar gelir boğazına,
Bir düğüm olur.

Cenazelere inat;
Sen ille de gelecek dersin güzel günler. Boyarsın güneşi sarı, gökkuşağını eflatuna...

Hepsi belki de çocukça...

Yaşamak mı?
Neresinden tutarsan tut ölmektir aslında.
Yüreğin tetikte bir namlunun ucunda.

Yine de çocuklara bu mavalı! anlatma...