Aysun Kayacı “Kadınlar CEO olsa ayda bir kriz olur” dedi ya, 10 numara saptama.

Az bile söyledi.
Tüm CEO'lar kadın olsa dünya yok olur! Atomlar kendini şaşırır!
Stephen Hawking bile “Aa, ne oldu şimdi” der bu duruma.
Her şey birbirine girer, size söyleyeyim.
Tabii şimdi erkek egemen iş dünyasını meşru saydığım anlaşılmasın. Fifti-fifti olsak keşke.
Gelelim neden tüm CEO'ların kadın olmaması gerektiğine.
Kadınların sıkıntısı sadece ayda bir muayyen gün öncesi sendromu değil ki.
Bunun kış depresyonu var...
Durduk yere hiçbir sebep yokken depresyon var...
“Bugün çok down uyandım” haletiruhiyesi var...
Kocası, sevgilisi bütün gece poposunu dönüp uyumuşsa bunun gerginliği var...
Büyük kavga edip gelmişse daha fena gerginlik var...
Çok çalışmaktan elleri manikürsüz, saçları dip boyasız kalmışsa, çay aralarında “Bizim patron da pek hırpani, şekerim” gibi dedikodulara mahal vereceği paranoyası var...
Tabii tüm bu saydıklarım bir yere varıyor esasında.
CEO'sundan stajerine, kadınların iç dünyalarında olanlar birbirinden çok farklı değil. Kadın elinde kırbacıyla gezmiyorsa bunların hiçbirine fazla kızmamak lazım.
Herkes işindeki pozisyonunun müsaade ettiği kadar “kadınlık halleri”ni yaşıyor.
Aslında şöyle bir rahatlasak, şu “kızsal mazeretler”imizi evde bıraksak bence hiç fena olmaz.
“Drama queen” olmaya gerek yok.
Diyelim ki sabah kalktın, gözlerin Mustafa Altıoklar gibi bakıyor.
Olsun, ne yazar?
Takarsın güneş gözlüğünü, çıkarsın. Buna sinirlenmeye gerek yok.
Fakat kadınız işte, şişik bir göz altı, kötü geçecek bir günün ilk emaresi.
Gülüyoruz da, kadın-lık hali dediğimiz böyle bir şey aslında.
Kim buna çare bulmuş ki?
Hele gelsin bir nisan-mayıs ayları, bakınız nasıl gevşiyor gönül yayları.
Pamuk helva gibi, bonbon şeker gibi olacağız Allah'ın izniyle, az kaldı.
Bu aralar sürekli yağmurlu ya, ben de aynen depresyonda.
Evde sürekli yatay pozisyonda, mutsuz, sürekli yemekteyim cips ve baklava...

Kaynak: Hürriyet/Kelebek/Melike Karakartal